Joop Zwanenburg bezocht zijn vrouw Truus twee jaar lang zes dagen per week op woonzorglocatie Omring Lindendael. Sinds haar overlijden is hij vrijwilliger op de afdeling waar zij woonde en springt hij elke donderdag bij.
“Iedereen fleurt op van een klein beetje aandacht, en het kost je helemaal niets”
“Het was helemaal niet nodig dat ik zes dagen per week kwam helpen, want mijn vrouw werd ontzettend goed verzorgd. Ik deed het uit liefde voor haar. Ik hielp niet alleen mijn vrouw, maar dekte bijvoorbeeld ook wel eens de tafel of gaf andere bewoners hun eten. Het zorgpersoneel hier is heel betrokken, ook met naasten. Daardoor ben ik mij hier in de loop der tijd zelf ook thuis gaan voelen. “Als mijn vrouw er niet meer is, raken jullie mij niet kwijt”, heb ik altijd gezegd. Zodoende ben ik na het overlijden van mijn vrouw vrijwilliger geworden. Ik kom hier dus al bijna drie jaar iedere donderdag een paar uur en doe dan allerlei activiteiten met de bewoners. Kletsen met mensen met dementie is een kunst. Want je krijgt vaak of niets, of iets onverstaanbaars terug. Ik ben er goed in geworden, en ik zie dat mensen al van een klein beetje aandacht helemaal opfleuren. Het mooie is: het kost je helemaal niets.
Ik ga ook ieder jaar mee met de bewoners-vakantie van de afdeling waar mijn vrouw woonde. De familie gaat dan ook mee, en de zorg is één-op-één. In die week gebeurt er iets magisch. Vooral ’s avonds, als de familie nog even bij elkaar zit, heb je de mooiste gesprekken. Het is zo fijn om met iemand te praten die in hetzelfde schuitje zit, die weet wat je doormaakt. Die voelt hoe het is. Zelfs al na een kwartiertje praten zijn mensen opgelucht. “Wat fijn dat ik met je gesproken heb”, zeggen ze dan. Daar doe je het voor. Om die reden heb ik een tijdje geleden samen met het personeel hier een familieavond georganiseerd. Geen programma; gewoon samenzijn, ervaringen delen en een luisterend oor bieden. Ik ben ertoe gekomen met mantelzorgers te praten omdat ik daar zelf zoveel baat bij had. Zorg voor mantelzorgers wordt behoorlijk onderschat, en aan een goed gesprek met lotgenoten is heel veel behoefte. Dat ik dat kan bieden, vind ik het mooiste wat er is.”
Dit artikel verscheen in iZi Magazine, nieuwsgierig naar het hele magazine? Check deze link.
